Kopen zonder kijken: Doodgewoon bijzonder

Kopen zonder kijken

Tweede Pinksterdag dus we hebben iets te vieren. Hoewel ik de essentie van deze feestdag eerlijkheidshalve ieder jaar opnieuw weer even moet opzoeken, kan ik me vandaag redelijk identificeren met de heilige geest die zich over de Apostelen uitstortte. Met de peuter die zich ter aarde stortte, omdat ik zijn brood horizontaal in plaats van verticaal doormidden had gesneden, en de remsporen in de toilet als de stille getuige van een andere stortvloed. 

De start van een doodgewone dag in ons aardse paradijs. Doodgewoon, een vreemde uitdrukking als je het mij vraagt. Natuurlijk, ooit leggen we allemaal het loodje, maar om dat nu als heel alledaags aan te doen gaat ver toch?

Hebbes

Ergens tussen acht en half negen leek deze regenachtige dag als een nachtkaars uit te gaan toen de vlam in de pan sloeg. Een wolk van hoop en geloof trok in de reservetijd van het Pinksterweekend dan toch over Nederland. Vooral in de groepsapps van de ‘Geschiedenisnerds’ ging het los en in Artis werden snel een paar bedjes opgemaakt. Een uitgestorven diersoort leek namelijk rond te waren in het wild. En wel in Berkel en Rodenrijs.

Bob werd opgetrommeld, want als er iemand inmiddels in een oogwenk een echte van een replica kan onderscheiden is het deze man. In wit pak, met medisch mondkapje en veiligheidsbril, je weet niet wat je aantreft, trad hij naar binnen. Om uren later afgepeigerd maar voldaan en met een stralend gezicht de toegestroomde pers te woord te staan: “Ladies and gentlemen, we got them.” 

Doodgewone mensen met doodgewone wensen

Ze bestaan nog, doodgewone mensen met doodgewone woonwensen. Die moet je koesteren, dus stop ze alsjeblieft heel snel in een doodgewone kooi waar ze domweg gelukkig zullen zijn met al hun vijf kinders.  Dat hoef je Bob geen twee keer te zeggen. Hij wil niets liever dan Volcmar en Marlies het huis van hun leven bezorgen.  Alex is de ‘Bad Cop’ vandaag. Zelfs de aandoenlijke dichtkunsten van Volcmar stemmen hem niet mild. “Het is duidelijk voor Sint en Piet, maar wat jullie zoeken is er niet”. Maar goed een paar muurtjes optrekken kan altijd.

Volcmar en Marlies stralen continu, van oor tot oor. Dat is een prestatie op zich met hun eigen vijf apostelen in een huis dat letterlijk tot de nok toe gevuld is. Het is eigenlijk een wonder dat ‘Wakker Dier’ hier nog geen poolshoogte is komen nemen. Zelf hadden ze niet hoeven verkassen, maar ze gunnen hun kroost ieder hun eigen kamer. Ze nemen dan ook graag genoegen met de bezemkast (lief!) , het bouwjaar interesseert hen vrij weinig (hallelujah) en de stijl van het aanrechtblad is niet levensbepalend (Amen). 

Broodnodige badkamers

Het is geen verrassing dat het opknappertje voor deze sympathieke mensen razendsnel gevonden is. Puberaal verliefd kijken de twee tortelduifjes elkaar aan als ze voor het eerst hun nieuwe verblijfplaats bewonderen. Deze ruïne is gewoon hún huis. 

Na de opknapbeurt blijven ze er bijna in, zo blij zijn ze. Hartverwarmend dankbaar zijn voor de tweede badkamer op zolder. Roos heeft er met haar stralende glimlach toch maar mooi een paar lekkere sponsordeals uitgesleept en is niet te beroerd om deze schaamteloos aan te prijzen. Go Roos. Ze kunnen niet vaak genoeg zeggen hoe luxe een tweede waskamer is. Persoonlijk lijkt het me niet meer dan broodnodig met vijf zwetende adolecenten in huis, maar ieder zijn mening.

Rellende pubers en woedende wasvrouwen?

Bob hoopt toch nog op een klein opstootje in deze ongerimpelde aflevering. Zouden de pubers wel blij zijn met hun ingerichte kamer? Hij zou dat in zijn tienerjaren dus nooit gepikt hebben en uit protest meteen het raam hebben dichtgetimmerd, om vervolgens een joint op te steken.  

Ook Volcmar laat op het randje nog even zijn figuurlijke spierballen zien. Dit is zíjn kamer en anders claimt hij hem gewoon! Uiteraard glipt hij na deze dappere uitspraak snel terug in zijn bezemkast, voordat de oogappels hem daadwerkelijk horen. Ook de slip of de tong dat zijn vrouw mooi de was kan gaan vouwen, slikt hij sneller dan het licht weer in. Met het schaamrood op zijn kaken over zo’n gebrek aan emancipatie probeert hij zichzelf er stamelend uit te lullen. Komt goed Volc, je hebt wat credits opgebouwd inmiddels.

Roze suikerspinnen

Je zou denken dat Marlies blij is dat de kinderen eindelijk een eigen kamer hebben. Na jaren opgestapeld in een hok waar de plofkippen van ‘McDonalds’ nog niet dood gevonden zouden willen worden, zal ze het wel meer dan zat zijn. Maar dan kennen we Marlies nog niet, ze gaat ze zo missen die koters, nu ze ieder een eigen kamer hebben. Wie komt er nu bij haar beneden zitten? Het glazuur springt van mijn tanden. maar dat is pure jaloezie. 

Met een buik vol vlinders en een hoofd vol roze suikerspinnen keer ik bedwaarts. Wat waren we hier met zijn allen ongelofelijk aan toe. Het werd een doodgewone dag om nooit meer te vergeten. 

Beeld bron: Still Tv RTL4

Mag ik je nog heel even iets vragen? Zou je ons alsjeblieft willen steunen door Tv-Vrouw op social media te volgen? Dankzij jouw steun kunnen we doorgaan met het schrijven van leuke columns! Klik op de link hieronder. Namens het hele Tv-Vrouw team, ontzettend bedankt voor je support!

Outside The City. Blog van Anne Sijtsma

  • Rasechte Amsterdamse verdwaald op het platteland, smulpaap, accountmanager, reislustige huismus, blogger, trotse moeder & kersverse echtgenote met een passie voor taart eten.