De Verraders: Waarom noemt Dionne Esmee een parasiet?

De Verraders

Ruzie in achterklap in ‘Kasteel Erenstein’. Verraders Stefano, Jamie en Ortál kijken rustig toe hoe de getrouwen al het werk doen. Nog nooit eerder in de geschiedenis van ‘De Verraders’ hebben verraders het zo makkelijk gehad. Terwijl de getrouwen elkaar nog net niet de hersens in slaan, kunnen de sluipmoordenaars op hun gemakje één voor één de kandidaten om zeep helpen. 

Bij het ontbijt blijkt Joep een kopje kleiner te zijn gemaakt. Dat was te verwachten aangezien hij tijdens de vorige ‘ronde tafel bijeenkomst’ het als enige opnam voor schrijfster Stella. Een prijs die hij met de dood moest betalen. 

Frank Evenblij is ‘even blij’ dat hij nog leeft. Ja een heel flauw woordgrapje beste lezers, ik weet het. Ondanks de “hele vieze gore spelletjes die gespeeld worden, vind ik het toch wel leuk” zegt hij glunderend. Sylvia loopt te stressen omdat ze in de nacht ineens een ingeving had dat Jamie vermoord was. Nou Syl dat lijkt me sterk, aangezien Jamie juist één van de koelbloedige moordenaars is!

Aran en Sylvia 

Als Aran de ontbijtzaal binnen loopt gebeurd er iets eigenaardigs. Esmee springt op en grijpt arme Aran in een verstikkende en uitermate overdreven omhelzing. De man weet niet wat hem overkomt op zijn nuchtere maag. Vol verbazing kijken de overige kandidaten naar het schouwspel. Was het enthousiasme van Esmee gemeend of was het een kwestie van opgeblazen acteerwerk?

Wie ook niet vies is van een beetje overacting is Sylvia. Mijn God wat ging die meid los in haar rol als 007 bond girl tijdens het zilverstaven spel in het Duitse Aken. Gewapend met een make-up spiegeltje probeerde ze uit handen te blijven van de fotografen die de kandidaten moesten ontmaskeren door een kiekje te maken. Medekandidaat Robbie noemt haar lachend “ouwe Sherlock” en heeft het gevoel dat hij in een aflevering van ‘Bassie en Adriaan’ zit.

Matrix Stefano en Dionne

Niet alleen Sylvia, maar ook Stefano heeft een lekker gevoel voor drama. Alhoewel ze niet in dezelfde denkbeeldige film spelen, is de wijze waarop ze de opdracht proberen te doorstaan hetzelfde. Stefano denkt te figureren in ‘The Matrix’ en gaat voor de ‘potloodventer look’. Het is dolkomisch om te zien hoe enorm opvallend mensen zijn als ze proberen om juist niet op te vallen. 

Dionne heeft het zwaar deze aflevering. Met veel pijn en moeite probeert ze het mes dat Esmee in haar rug heeft gestoken, eruit te trekken. Dionne gunde Esmee een bezoekje naar de wapenkamer, maar vervolgens ging Esmee achter haar rug om stoken. Aan de camera vertrouwt ze toe dat ze Esmee “een parasiet” vindt. Babette doet een poging te bemiddelen tussen Dionne en Esmee. Op het eerste zicht lijkt dit te lukken, maar al gauw blijkt het conflict onderhuids nog lekker door te sudderen. Tijdens de ‘ronde tafel’ geeft Dionne aan dat ze denkt dat Esmee geen verrader is, maar voegt er nog even subtiel aan toe “Ik vind je wel bloedirritant!” 

Sylvia en Esmee

Wie ook in de ‘ik-heb-de-pest-aan-Esmee’ fanclub zit is model Sylvia. In de eerste aflevering zag ik haar tijdens het diner al een beetje vies kijken naar Esmee die naast haar aan tafel zat, maar ik wist niet of ik het me wellicht inbeeldde. Bij de ronde tafel van de aflevering van vandaag vallen de puzzelstukjes op zijn plaats.

Als Esmee verontwaardigd zegt “Ik zit niet te stoken jongens, dit is het werk van de verraders”, reageert Sylvia met de volgende woorden “Oké ik vind het wel stoken, ik vind het geen fijn gevoel in de groep dat er verwarring wordt geschopt, gefocust op verrader zoeken, er is teveel verwarring door jou.” Esmee reageert fel terug “O dus jij suggereert nu dat ik…” Sylvia springt er bovenop en briest “Jij zorgt voor heel veel verwarring, ik heb er geen fijn gevoel meer bij!” Aan de blik van Esmee is te zien dat de woorden haar raken. 

Tijdens het stemmen geeft Sylvia aan dat ze op Esmee stemt, maar dat dit niet persoonlijk is en ze haar een hartstikke leuke meid vindt. Al gauw blijkt dat Esmee die gevoelens niet deelt. Esmee stemt op Sylvia en heeft er een spiegel bij getekend.  Voor onze Tijl is de tekening een beetje te moeilijk. Hij kijkt Esmee doordringend aan en vraagt “Mag ik vragen waar die dropsleutel voor staat?” Met een vals grijnsje antwoord Esmee dat het “een spiegel” is. Sylvia reageert direct “Het is dus wel heel persoonlijk in één keer, maar dat geeft niet hoor.”

Sneaky Jamie

Jamie heeft een plannetje om Irene het vuur aan de schenen te leggen. Hij confronteert haar “Nerveus Irene? Ik zat jouw vorige keer te scannen en jij keek niet terug, jij keek omhoog.” Babette en Stefano drijven Irene verder in het nauw en Ortál kijkt geamuseerd toe. Als Ortál alleen is met de camera verklapt ze dat ze het een briljant plannetje vindt.

Na de fitty van de vorige aflevering tussen Babette en Irene is het nog niet echt koek en ei tussen de dames. Het helpt ook niet bepaald dat Irene per ongeluk Babette als haar GTST ego Linda aanspreekt. “Wat is er met die vrouw, wat heeft ze tegen mij?” vraagt Babette zich stilletjes af.

Zilverstaven

Door alle conflicten zou je bijna vergeten dat er deze week ook weer zilverstaven te verdienen waren. Aangezien dit het minst juicy gedeelte is van de aflevering, dankzij al het gebitch tussen diverse vrouwelijke kandidaten, zal ik het maar even kort samenvatten door enkel te bevestigen dat er wederom zilverstaven gewonnen zijn. Stiekem vind ik het psychologische gemanipuleer tussen de kandidaten veel spannender om te bestuderen.

Weet je wat nou zo gek is? Na al dat drama, is uitgerekend Aran degene die uit het spel gebonjourd wordt. Ik snap er werkelijk waar geen reet van. Lieve oprechte Aran wordt bruut onthoofd op het hakblok terwijl hij niks verkeerds heeft gedaan. Zijn enige fout was een onhandige verspreking toen Steven aan hem vroeg “Ik wil jou horen Aran?” Nerveus van alle catfights om hem heen stamelde Aran “Ik wil heel graag de getrouwe… euh… verraders pakken.” En dat, beste kijkers, was het einde van het ‘Verraders avontuur’ voor Aran.

Beeld bron: RTL / William Rutten

  • Hoofdredacteur en columnist. Chronisch blij ei dat stuiterend door het leven gaat en in elk probleem een uitdaging ziet. Zo tactisch als een deurknop, maar een hart van goud.